Make your own free website on Tripod.com

ประวัติของ Mr. โมฮับบะเทน
...... ด้วยความรักที่คุณพ่อและคุณแม่ของกระผมได้มอบให้ ทำให้ผมได้มีโอกาสกำเนิดขึ้นมาและได้ลืมตาดูโลกอันแสนสวยใบนี้ มันเป็นเวลาหลายปีทีเดียวกว่าที่จะเติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่และมีการมีงานทำเป็นหลักแหล่ง และจากนั้นไม่นานนัก ผมก็ได้พบรักกับหนังอินเดีย หนังซึ่งให้อะไรหลาย หลาย อย่างกับผู้ดู และดูท่าจะมากกว่าหนังจากชาติอื่น ผมมักจะยำในบทความ หรือข้อเขียนต่าง ต่าง ที่ปรากฎอยู่ใน เว็ปไซต์ของผมอยู่เสมอว่าหนังอินเดีย ชอบครับที่จะเน้นให้คนเรา รัก ชาติ ศาสนา และ วัฒนธรรม ประเพณี ซึ่งหนังของชาติอื่นจะเน้น เรื่องความสุขเฉพาะตัวของตัวละคร และ ความสุขของผู้ดู มากกว่าที่จะให้คติของชีวิต

ดาราหนุ่มสาวของอินเดีย สมัยนี้แต่งตัวทันสมัย รูปร่างหน้าตาดีกว่าดาราฝรั่ง หล่อแบบบริสุทธิ์ สวยแบบไม่มีราคี ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจนักว่า เราไปหลงไหลได้ปลื้มอะไรกันนักกับดาราต่างชาติโดยเฉพาะพวกฝรั่งซึ่งที่เห็นว่าสวย สวย นั้น หลายต่อหลายคน ไม่มีความบริสุทธิ์หลงเหลืออยู่ ผมกำลังหมายถึงอะไร ชาว "โมฮับบะเทน" น่าจะรู้ดีนะครับ......เอาล่ะมาเล่าประวัติของผมต่อดีกว่า เขียนทีไรหลุดมาเรื่องนี้ทุกที

ผมเกิดที่จังหวัด นครศรีธรรมราช มีเชื้อ ไทย-จีน และ คนใต้ อยู่เต็มตัว...รักเด็ก...เอาหลุดอีกแล้ว พอดี นึกถึง นางงามครับ.... แต่มาเติบโต ที่จังหวัดชลบุรี จำได้ตอนมาถึงเดือนแรก แรก ผมโดนเพื่อนที่ห้องล้อว่า พูดไม่ชัด แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีเมื่อมีเพื่อน เพื่อน มาช่วยกันดูแล ขอบคุณทุกคนไว้นะที่นี้ด้วย ป่านนี้เป็นคุรพ่อ คุณแม่ ไปกันหมดแล้วล่ะมัง...เรียนจนจบ ป.6 ก็สอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้ แถมได้ลำดับที่ดีมากอีกด้วย ครับ ได้อยู่ห้อง คิง ครับ....โม้หน่อยนะ...โรงเรียนของผมชื่อว่า โรงเรียนชลราษฎรอำรุง...ย้ำว่า อำรุง..ไม่ใช่ บำรุง เป็นโรงเรียนเดียวกันกับ สด จิตรลดา อดีตนักมวย แชมป์โลกครับ...แต่เวลาสดชก สื่อชอบประกาศชื่อโรงเรียน ผิดทุกที...ตูล่ะเบื่อ....

จบ ม.3 สอบเข้าเตรียมไม่ติด เลยเรียนต่อที่โรงเรียนเดิม ผมเรียนดีนะครับ จบม.3ด้วยเกรด 3.91 เชียว แต่สอบเข้าเตรียมไม่ได้.....มันเป็นเรื่องของจังหวะครับ ....ช่วงนั้นเราเริ่มหนุ่มพอดี จะให้มานั่งเรียนอย่างเดียวคงไม่ไหว...มีเรื่องให้ทำให้คิดมากมาย...พอชีวิตไม่เป็นระเบียบ...เป้าหมายก็หลุดไป...ไม่เป็นไร...ใจเป็นใหญ่ลุยต่อไป....จบแบบสอบเทียบ ม.6....เข้าเรียนที่ มหาวิทยาลัยเอกชนที่ ซอยราม 24 ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ และในช่วงนี้ใช้ชีวิตแบบลองผิดลองถูก อะไรที่ไม่เคยพบ ก็พบ แล้วเจอแต่ไอ้ตัวร้าย ร้าย ทั้งนั้น...แต่ใจเป็นใหญ่....คนอื่นลงเหว ใช่ว่าเราจะลงเหวด้วย ผมเลือกตัดไม้สร้างสะพานข้ามเหว....พบอุปสรรคมากมาย.....เจ็บทั้งกาย...เจ็บทั้งใจ....แต่เมื่อสะพานเสร็จลง...ผมจึงได้ข้ามไปและได้ทำงานในองค์กรหนึ่งที่....ไม่อยากพูดถึง......ได้มีโอกาสเรียน ปริญญาโท และ จบเป็นคนแรกของรุ่น...ที่เป็นคนที่ทำวิทยานิพนธ์.... ไม่ได้ทำ โพรเจ็ค....เอาเถอะครับจะทำอะไรก็ดีทั้งนั้น...ไม่อยากเถียงกับใคร

ปัจจุบันมีงานการมั่นคง หาเลี้ยงชีพตามอัตภาพ ยังไม่รวยแต่อยากรวย....รวยแล้ว ผิดตรงไหน....มีแผนชีวิตอยู่แล้ว...เหลือแต่โอกาสเท่านั้น ....ตอนนี้ใช้ชีวิตแบบสบาย สบาย ....ผม ชอบช่วยเหลือคนจนติดเป็นนิสัย....เช้าสวดมนต์ แผ่เมตตา...เย็นทำเหมือนกัน...ทำทุกวัน....เชื่อไหมครับ....ผมพูดได้ 3 ภาษา คือ ไทย อังกฎษ และ ฮินดี ...เรียนฮินดีเพราะชอบหนังอินเดียนั่นเองครับ...แต่ฮินดีนี่ต้องเรียนอีกนาน เพิ่งจะเริ่มครับ ยามว่างผมจะเลี้ยงปลา ปลูกต้นไม้ .....พวกปลานี่ชอบ ปลาทอง ปลาคาร์พ ปลาสอดแดง และปลาหมอสี เป็นต้น พวกต้นไม้ก็ ต้นกระบองเพชร และ บอนไซ กำลังจะลอง บัว กับ บอน ครับ....ผมเลี้ยงปลานี้แบบไว้ฝีมือนะครับ เพราะ ผมสามารถเพาะปลาทองได้ลูกมากมาย ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยลองถามตัวของคุณเองดู...งานนี้เซียนไม่เกี่ยวครับ...ตอนแรกว่าจะเพาะขายแต่ สวดมนต์ แผ่เมตตา อยู่ทุกวัน มันทำไม่ลง......ไม่อยากก่อกรรมครับ เลยไม่ทำ เสียดายฝีมือเหมือนกัน จับปลาตัวไหน ได้ลูกไปหมด....กลัวตัวเองเหมือนกัน...แต่ไม่เอาล่ะ....ไม่รวย..ก็ขอตายแบบ ภูมิใจดีกว่าครับ...นอกจากนั้น ผมยังสะสมของที่เกี่ยวกับอุลตร้าแมนอีกด้วยครับ...ของเล่นของผมมีมากมาย เพราะการเล่นส่วนมากจะไม่ค่อยเบียดเบียนใครเหมือนการแสวงหาลาภยศครับ

งานอดิเรก อื่น อื่น ที่นึกได้ก็เป็นนักเขียนประจำให้กับหนังสือแนว hobby เล่มหนึ่ง และกำลังเขียนนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องหนึ่ง...ซึ่งเขียนมานานมากถึง...5 ปี..แต่ไม่จบสักที...เพราะผม อยากสร้างของดีครับ....ผม มีความสามารถทางการ คิด และ เขียน แต่ เอาเข้าจริง จริง แล้วมักจะชอบนอน มากกว่าเขียน จึง มีงานนอนมากกว่างานเขียนครับ กลับสู่หน้า "เนื้อหา"